His Holiness

Begin Juni had the college of law niemand minder dan de Dalai Lama op bezoek...niet dat hij mij persoonlijk de hand is komen schudden op de wekelijkse vergadering, maar er was een groot symposium, met als onderwerp voor discussie de rol die religie speelt wat betreft conflicten en oorlog. Zeer interessant, en te bekijken op de anu website.

http://info.anu.edu.au/mac/Events/_Dalai_Lama_2007/index.asp

De Dalai Lama was ongeveer 2 weken in Australie en was constant in alle mogelijke media, want de Dalai Lama op bezoek is een hele belevenis. Het is hier ook verkiezingsjaar, met verkiezingen ergens in oktober/november, en het is duidelijk dat het zal gaan tussen de eerste minister mr. John Howard (Liberal), die intussen bijna aan het einde van zijn 4de term is, en mr. Kevin Rudd, de hoofdfiguur van de Labor Party. Geen van de twee wilde de Dalai Lama ontmoeten tijdens de eerste paar dagen dat deze in australie was. De meest samenvattende en interessantste krantenkop was "Did Howard and Rudd just koutou to China?", want het duurde natuurlijk niet lang voordat iemand van de chinese ambassade had laten weten dat ze behoorlijk veel aanstoot zouden nemen aan een ontmoeting met de Dalai Lama. De Dalai Lama had natuurlijk al laten weten dat zijn bezoek niks met politiek te zien had maar echter volledig draaide om het verspreiden van verdraagzaamheid. Een paar dagen later besloot Rudd dan toch om de Dalai Lama de hand te gaan schudden, wat iedereen hier wel wist te apprecieren, vooral ook omdat hij chinees spreekt, en Howard kon natuurlijk niet onderdoen en had een paar dagen voordat de Dalai Lama vertrok dan toch eindelijk ook een gaatje in zijn agenda gevonden. Naar China werd de dreigende maar terrechte boodschap verstuurd dat een bezoek van de Dalai Lama politiek oversteeg en dat aan een persoon die zoveel goeds doet voor de mensheid een zeker respect verdient, en dat een dergelijk bezoek zeker niet mag geinterpreteerd worden als op chinese tenen trappen. China heeft daarop denk ik eens teruggegromd.

Het bezoek van de Dalai Lama aan australie was grotendeels georganiseerd door een lecturer van de universiteit hier die rechten en theologie heeft gestudeerd. Hij is zelf ook een boeddhist en wist me te melden dat het toch bijna anderhalf jaar had gekost om de Dalai Lama heelhuids hier te krijgen. En hoewel ik al wel een vermoeden had kon hij ook bevestigen dat de Dalai Lama zeer zeer snoezig is...

CSI

Vorige week waren de ouders van Steve in Canberra, om ons te bezoeken en ook wel om een wasmachine, al onze winterkleren en drie extra denkens af te leveren. Steve en ik waren allebei aan het werken overdag maar Annette en Richard hadden besloten te gaan wandelen in de bergen (overal bergen in Canberra, nuja, bergjes). Op donderdagnamiddag stormt Steve binnen op mijn werk, luid roepend “ze hebben net ingebroken in ons appartement”, waarna ik bijna van mijn stoel viel. De ouders van Steve zijn net op het goede moment binnengekomen. Blijkbaar had de inbreker net het raam open gebroken toen de papa van Steve, die eerst dacht dat het een van onze huisgenootjes was op het balkon, de deur openzwierde en toch wel eventjes verschoot. De inbreker idem: hij sprong over de balustrade meer dan 2 meter naar beneden om daar te landen in de moestuin van de buren, om vervolgens zeer speedy de benen te nemen.
Wij waren wel allemaal een beetje lasting, want we wonen in een nieuw complex en blijkbaar denken inbrekers dat we een massa dingen in ons huis hebben, inclusief hopen cash onder onze matras…ze zouden denk ik redelijk teleurgesteld zijn wegens onder meer het feit dat onze tv 6 jaar oud is en dat er amper 23 kuai onder mijn matras zit. Maar goed…de huisbaas gebeld, het management gebeld (we hebben management want-om te gieren- waar we wonen is een zogezegd ‘secure building’ met ondergrondse parking enzo, waar de laatste maand wel al 3 keer is in ingebroken-gelukkig hebben we geen auto), de slotenmaker gebeld, de politie gebeld. De politie kwam langs en wisten ons meteen te zeggen dat er de laatste weken al zoveel inbraken in de buurt waren gemeld en dat ze er genoeg van hadden; ze bestelden meteen de forensische unit, die vingerafdrukken gingen komen nemen. Wij mochten dus nergens aankomen tot die zouden langskomen en de slotenmaker mocht natuurlijk ook nog niet langskomen. De huisbaas gaf ons volledige carte blanche wat betreft het installeren van extra sloten en veiligheidsmaatregels (waakpuppies was mijn eerste idée) en het management beloofde uit te kijken voor extra mogelijke veiligheids installaties. Wij (steve, ik en onze flatmates Lucinda en Amanda) waren intussen volop aan het uitkijken naar de komst van het forensische team…ik weet niet of het in belgie ook het geval is, maar er is hier een tv serie die CSI heet, een politie/crim serie waar het forensische team is samengesteld uit 3 naar het schijnt nogal knappe mannen en een blondharige schone…Telkens ze een onderzoek verrichten schijnen ze in het rond met blauwe lampen en ontdekken allerlei dingen, zoals speeksel onder de zetel en bloed in de koelkast. Er weerklint ook steeds een zeer dreigend/geheimzinnig muziekje…Geen wonder dat onze verbeelding compleet op hol sloeg vanaf het moment dat we de woorden forensisch team hoorden. We waren volop plannen aan het maken een CSI DVD te gaan huren en om die dan af te spelen wanneer de CSI mensen binnenkwamen, maar enige vorm van gezond verstand en ook wel het koude winterweer heeft ons nog net kunnen binnenhouden. Het forensische team arriveerde en bleek te bestaan uit 2 mannen in blauwe overal (in tegenstelling tot een maatpak zoals op televisie) die geen blauwe lichten bijhadden maar wel helemaal hebben uitgelegd wat ze net aanhet doen waren en hoe je vingerafdrukken neemt en voetstapprints neemt, het was dus interessant. Ze waren ook redelijk sympatiek en we hebben hen dan maar meteen het hele verhaal gedaan over CSI en de DVD en ze wisten ons droogjes te melden dat het niet de eerste keer was dat mensen vreemde ideeen hadden..jammer genoeg verder geen sterke verhalen meer gehoord. Ze hebben wel ontdenkt dat de inbreker eerst had geprobeerd langs ons dak binnen te breken (dat was niet zo moeilijk te ontdekken, half de dakbedekking was omhoog getrokken).Intussen al weer een week en 6 extra sloten verder, ik voel me een beetje opgesloten in onze ‘burcht’ maar wel heel erg veilig.

Verder is het hier koud aan het worden. De winter is vorige week officieel begonnen en de temperatuur is dan ook maar meteen van een nog aangename 18 graden overdag gedropt naar een zeer gure 6 graden overdag met stormachtige winden, en nachtvorst. Ik geraak niet uit mijn bed in de ochtend en heb de warmwaterfles ingeschakeld, toen bleek dat klagen over onze beslissing om uit Sydney te vertrekken niet helpt. Ik kijk alvast heel erg uit naar de zomer in Hong Kong en Belgie…nog 7 weken…

Canberra

Lang lang geleden keek ik eens naar een quizshow op wat toen nog de BRT was (of was het de BRTN), en een van de vragen was toen “wat is de hoofdstad van Australie?”. Daar moest ik niet over nadenken want natuurlijk was dat Sydney…groot was mijn verbazing te horen dat de hoofdstad eigenlijk Canberra is….Intussen, vele jaren later en wijzer…raad eens waar Steve en ik vorig weekend ons hele hebben en houden naar hebben versleept?

Ongeveer anderhalve maand geleden besloot ik dat mijn werk in Sydney echt wel ondraaglijk was en begon dus rond te kijken op websites, kwestie van eens te kijken wat er zoal werd aangeboden van werk. Dat bleek een heel pak te zijn en dus begon ik met het schrijven van cv’s en brieven en het beantwoorden van heel veel selectie criteria. Een van de jobs was voor ANU, de Australian National University, voor een positie als student administrator op het department rechten. Het was een snel process: cv verstuurd op vrijdag, uitnodiging tot interview op dinsdag, interview op donderdag en contract aangeboden op maandag…wolkjes en het kwam natuurlijk ook goed uit dat het net mijn verjaardag was-jeej! Op mijn werk in Sydney had ik intussen mijn ontslag al ingediend want dat moest 4 weken op voorhand gebeuren. Aangezien ik op dit moment nog steeds een working-holiday visum heb en ik dus maar 6 maanden voor dezelfde werkgever mag werken was het voor mij een gelukkig toeval dat die 6 maanden in Sydney ook net waren afgelopen. Toen ik mijn 4 weken vooropslag gaf aan mijn baas was het duidelijk dat hij dacht dat ik niet zou vertrekken. Ik was eigenlijk al 3 maanden het werk aan het doen van 2 mensen, want hij had het japanse meisje waarmee ik samenwerkte ontslagen omdat zij weigerde nog langer voor hem te werken, betaald als half-time maar werkend als full-time (zeer begrijpelijk en ik begrijp nog steeds niet hoe hij haar heeft kunnen ontslagen-het lijkt me logischer dat zij gewoon is vertrokken, maar wanneer er op mijjn werk in Sydney iets gebeurde dat niet echt juist leek zei mijn baas gewoonlijk “She’s got some problems”-). Maar goed, het kwam er uiteindelijk op neer dat mijn baas mij wel zou willen inschijven als werkende in een ander bedrijf dat onder zijn naam staat, maar dat hij mij niet meer wilde betalen, hoewel het in mijn contract stond dat mijn contract na 4 maanden zou worden herzien. Ik wilde ook niet gewoon bij hem blijven werken maar intussen ingeschreven zijn bij een ander bedrijf, want dergelijke dingen zijn denk ik niet aangeraden wanneer je aanvraag voor een permanent visum op een immigratie bureau ligt. Mijn baas vond het duidelijk ook niet nodig iemand anders te zoeken om mijn werk over te nemen, want ik had echt elke dag 8 uur daarwerkelijk werk te doen en 300 studenten die op regelmatige basis over de vloer kwamen. Het was dus een beetje een vreemde situatie voor een paar weken. Ik die intussen ook mijn contract had getekend bij ANU en volop verhuisplannen aan het maken was, mijn baas en zijn koreaanse secretaresse die beiden dachten dat ik uiteindelijk nog wel zou beslissen toch te blijven, het volledige lerarenkorps die ongeveer elke dag luidop vroegen “hoe lang nog” …De laatste maandag heb ik mijn baas uiteindelijk zeer expiciet moeten laten weten dat ik echt ging verhuizen en dat ik echt niet ging blijven werken, waarop hij eerste eventjes heft geglimlacht, maar dat heft niet lang geduurd. De volgende dag zat er een ander meisje naast mij aan mijn bureau die ik alles zomaar eventjes moest uitleggen en die op donderdag al liet weten dat ze niet meer ging komen. Spannend dagen, maar niet voor mij gelukkig.

Op maandag, mijn eerste dag vrijaf en de eerste dag waarop steve en ik volop in actie moisten schieten om een nieuw appartement te vinden en verhuizecamionnetjes moesten boeken enzo, ging mijn ‘can’t touch this’ ringtone in het russisch (en ik ben er fier op) af om 8, het was mijn baas die vroeg (vragen in de zin van smeken) of ik op maandag en dinsdag toch niet nog eventjes kon komen werken. Tralalalallaaalllaaaa…Nu, het feit dat mijn baas een incompetente manager was wil natuurlijk niet zeggen dat ik mijn werk niet graag deed. Het werken met studenten heft mijn ogen toch wel een beetje geopend, in de zin dat ik nu misschien toch iets beter weet wat ik wil doen en graag doe, of toch tenminste in welke richting. De goede feedback en afscheidskaartjes van vele studenten wil hopelijk zeggen dat het de juiste richting is…

Na maandag en dinsdag een hectische week gehad, over en weer van Sydney naar Canberra, wat toch weer steeds 3 uur rijden is. Canberra is eigenlijk een beetje op een vreemde manier de hoofdstad van australie geworden. In 1908 was er een beetje onenigheid tussen Melbourne (op dat moment de grootste stad) en Sydney over het waar van de hoofdstad, en dus werd besloten deze netjes in het midden tussen Melbourne en Sydney neer te planten (nuja, niet echt het midden want toch nog net iets dichten bij Sydney). Melbourne is in de staat Victoria en Sydney in de staat New South Wales, en er werd besloten van Canberra en omgeving een ‘territory’ te maken: ACT oftewel Australian Capital Territory. Canberra werd daarmee het de politieke stad van australie, Sydney de economische en Melbourne de meer culturele stad. Canberra is een zeer geplande stad, met in het midden een berg(je) met daarop het parliament house omgeven langs weerskant door een meer. Verder is er zeer veel groen in Canberra; niet enkel de aangeplantte parken en grasvelden, maar ook de natuur is in en rond de stad overal aanwezig. Veel bos, veel velden, veel bergen. Naar australische normen is Canberra ook vlak naast de snowy mountains gelegen (amper 2 uur rijden), de snowy mountains, oftewel Snowies, die ook daarwerkelijk de snowy mountains heten omdat het er sneeuwt. Wij kijken hier dus wel een beetje uit naar de winter, die niet meer zo veraf is. Het klimaat van Canberra verschilt een beetje van dat van Sydney, dat we intussen gewoon waren. In de winter wordt het hier ongeveer zo koud als in Belgie, met af en toe zelfs wat sneeuw naar het schijnt. In de zomer zal het heet worden. Dit weekend net nieuwe tweedehands meubels gaan kopen en ook 2 nieuwe flatmates gevonden die hopelijk zo goed zullen meevallen als onze flatmates in Sydney -Scott, uit Nieuw Zeeland, die in het midden van de nacht puree voor mij maakte-nee ik ben niet verwend...

Duizenden dansende Kylies, rijen mannen-als-meisjes op fietsjes, schoenen met hakken zo hoog als mijn knien, ontelbare aantallen discoballen, wagens die bellen blazen, en dit alles gemengd met zeer zeer luide discomuziek. Een uit de hand gelopen laat nieuwjaarsfeestje afgelopen weekend? Neen dus, maar wel de Gay and Lesbian Mardi Gras parade, die hier vorig weekend plaatsvond op een boogscheut van waar wij wonen, op Oxford Street. De parade is een beetje zoals de love parade in Berlijn en is ergens in de jaren 70 begonnen, toen niet echt als gay parade. Het eerste jaar was trouwens niet echt een parade maar eerder een riot met de politie, waarna de namen van diegenen die iets met de optocht te zien hadden in de krant werder vermeld en op die manier ge-out zijn geweest. Het is wel iets anders dan een babbel met de familie. Vele mensen ontslagen ook op dat moment want homoseksualiteit was tot ’82 een criminele activiteit in de staat New South Wales.

De mardi gras duurt ongeveer een maand en er is vanalles te doen: de grootse parade natuurlijk, cabaret, info avonden, discussieforum, sport…voor iedereen echt wel iets dus. Het is zeker ook een familiale aangelegenheid, ouders gaan met kinderen naar de parade en iedereen loopt rond in het park met roze lange sokken aan en beschilderde gezichten. Er is dus zeker een grote openheid ten opzichte van de zeer grote homobevolking van Sydney, maar jammer genoeg wel enkel in Sydney (en de andere grote steden van Australie). Je moet nog maar naar Newcastle trekken op amper 3 uur van Sydney en je merkt toch al dat sommige mensen daar niet zo open zijn, en soms toch volgens mij behoorlijk racistische en homofoob (niet enkel in australie natuurlijk, maar in het buitenland wonen zorgt er toch steeds weer voor dat dergelijke dingen je meer opvallen). Maar goed, de parade was ongelooflijk, met veel te veel luide muziek en veel te veel glitterpakjes…

lichtjes van de...

Ongeveer een week geleden zijn de Queen Mary 2 en de Queen Elizabeth hier in de haven van Sydney aangemeerd. Beiden luxe cruise schepen, de ene al wat groter dan de andere. De afmetingen van de QM2 ter illustratie: 345 meter lang, 72 meter hoog, 2500 passagiers, 150.000 ton. Zo groot dus dat de boot amper paste in de haven van Sydney, niet onder de brug doorkon en moest aanmeren in een militair dok. Dat dok lag leuk genoeg zowat in het verlengde van onze straat en toen ik naar mijn werk vertrok en een blik wierp op het uitzicht op de haven werd dat toch redelijk belemmerd door een 20-verdiepingen hoge boot. Het was eens iets anders dan het gewoonlijke uitzicht. De QM2 is bezig aan een wereldreis waar ik ook wel ja tegen zou zeggen. Jammer genoeg hangt daar nogal een prijskaartje aan vast, rond de 15.000 aud per dag, heb ik enkel van horen zeggen natuurlijk. Steve vroeg zich in stilte af of er met die prijzen nog extra zou moeten worden betaald voor de cocktails op de boot.
Enfin, de Queen Mary 2 bleef maar voor 1 dag in Sydney (daarna naar Hong Kong, Kristof, hou dat in het oog) en dus dachten wij dat het misschien wel een goed idée zou zijn een wandelingetje te doen, langs de haven, verse lucht, misschien ook nog eens langs het opera house…dat was blijkbaar een geweldig idée want er waren ongeveer een 300.000 anderen met ons langs de waterkant. En ik geef toe, het is een grote boot, die je niet elke dag kan zien. Maar 15.000 per dag? En je beste kleren aandoen om naar de boot in de haven te gaan kijken? En mensen met kinderen omver lopen om toch maar het beste plekje te bemachtigen. Het is een feit, van het moment dat mensen zich met meer dan 3 per vierkante meter bevinden, dat het iedereen voor zich is. Oeroude overleefinstincten op onze straten, het heeft betere foto’s opgeleverd dan 10 van die grote boten.

wat vliegt de tijd

Wat vliegt de tijd…ik ben intussen al weer bijna een half jaar geleden in Australie aangekomen maar soms lijkt het alsof ik hier al jaaaaren woon en al een eeuwigheid aan het werken ben. Ook getrouwd zijn voelt intussen niet meer zo nieuw…het is duidelijk makkelijk om zeer snel in een zekere routine te vervallen. Zowel steve als ik waren daar eigenlijk ook wel een beetje op aan het hopen, want het leek ons op die manier iets makkelijker ons een beetje neer te leggen bij de stand van zaken (kortom: shit werk). Jammer genoeg is routine ook maar saai (ik ben duidelijk nog in de fase “werken is toch nog niet zoals studeren”) en waar ik me intussen volledig heb neergelegd bij time management zal dat voor de routine toch nog niet waar zijn. Ik ben dus volop in de weer deze dagen zoveel mogelijk afleiding, chaos en verwarring te veroorzaken in mijn eigen saaie bestaan, gewoon om mijzelf te proberen afleiden van het feit dat het saai is. Dat klinkt veel spectaculairder dan het eigenlijk is natuurlijk, want hoewel banken overvallen chaos zou veroorzaken van jewelste en het financieel ook goed zou uitkomen, mijn visum zou ik denk ik wel kunnen vergeten. Ik hou het dus maar op bijvorbeeld elke dag een uur gaan lopen in de locale fitnesszaal (blijkt zeer goed te werken tegen overdreven onredelijke agressie), het uitlenen van een ongelooflijke hoeveelheid bibliotheekboeken op allerlei verschillende data zodat ik niet meer weer welke boeken wanneer terug moeten en het dus steeds een lopen is de bib nog te bereiken tegen sluitingstijd en het bijhouden van een accountingboek met uitgaven en inkomsten (hoewel dit orde zou moeten scheppen in iemands leven brengt dit bij mij grote verwarring). Ook het toch maar niet kunnen beslissen tussen spaanse of russische les, het plannen van het breien van een deken en het express verkeerd leggen van mijn sleutels zodat ik elke ochtend een half uur eerder moet opstaan om te zoeken gaan de routine tegen….Maar ik vermoed dat iedereen hieruit kan afleiden dat het toch nog steeds behoorlijk saai is.

Er is gewoon niet veel aan te doen. Werk is dagelijks en enorm druk. Miho, het japanse meisje waarmee ik samen werkte, heeft er eind vorige week de brui aan gegeven (met als reden dat ze het beu was maar eigenlijk vooral omdat onze baas een nogal onderkruiperig type is dat Miho trouwens niet eens een contract wilde geven zodat ze dus ongelooflijk onderbetaald was), ik zit nu dus alleen aan mijn grote bureau en het is verschrikkelijk. Verder heeft ook de enige andere normale persoon op mijn werk, de principal Peter, een paar weken geleden laten weten dat hij het niet meer zag zitten, en is intussen vervangen door iemand “met veel ervaring” maar dan toch niet in de wereld van het onderwijs denk ik. Steve en ik, die allebei in administratie werken voor een prive-college, hebben het er vaak over, over die prive-scholen en colleges die eigendom zijn van mensen die helemaal niks afweten van onderwijs, maar die genoeg geld hebben om een school te openen en die ook weten dat er veel geld mee te verdienen valt. Er is dus geen communicatie tussen het onderwijzend en administratieve personeel, er wordt nauwelijks geluisterd naar de studenten, studenten zelf willen meestal ook helemaal niet studeren en komen dus nauwelijks naar de les maar krijgen uiteindelijk toch hun diploma waarmee ze dan naar unif trekken om daar ook door te geraken. Studenten laten anderen hun huiswerk maken, papers schrijven en examens doen. Het australische onderwijs is duur (stel: een studie sinology, per jaar toch al snel 8000 AUD), buitenlandse studenten betalen nog veel meer en universiteiten en colleges hebben duidelijk begrepen dat het hun veel geld kan opleveren. Bovendien kunnen studenten na twee jaar in australie studeren ook een aanvraan indienen voor permanent residence, wanneer ze een van de beroepen hebben gestudeerd die op de lijst staat van immigratie, zoals hairdressing, accounting en nog een aantal vakken die, rara, ook in het college waar ik werk worden onderwezen. Iedereen die ik ken hier en die het goed voorheeft met het australische onderwijs ziet de toekomst somber in. Het volledige onderwijzend personeel hier heeft besloten binnen 2 weken allemaal te vertrekken omdat ze het “belachelijk” vinden…

Er gebeurt gelukkig nog iets buiten werken, zoals Australia Day, op 26 januari. Een beetje zoals onze nationale feestdag met vuurwerk en optredens en parades, maar natuurlijk op zijn zwart-geel-rood. Ik vind het altijd heel interessant om te kijken hoeveel mensen hun eigen land zeer goed/goed/minder goed vinden, en de meeste australiers zijn heel erg trots op hun land (hoewel het natuurlijk alijd beter kan), wonen heel graag in australie en laten dat ook graag zien. Vele mensen liepen rond met vlaggen, iets wat de politici hadden afgekeurd omdat rond dezelfde tijd het jaar tevoren racistische rellen waren uitgebroken en er werd een beetje gevreesd voor over-australische gevoelsuitingen. Maar dat is niet gebeurd, het was gewoon een goeie zonnige dag met veel mensen op het strand en veel vuurwerk. Voor mij was het eigenlijk wel een beetje een rare dag. Na amper 6 maanden in australie heb ik eingelijk nog niet echt veel gevoelens ten opzichte van australie. Ik woon hier natuurlijk wel graag en vind de mensen vriendelijk, de stranden zijn fantastisch, er is veel te zien en reizen in australie…maar dat zijn per slot van rekening slechts oppervlakkige indrukken. Ik weet nog te weinig over dingen zoals politiek (binnen een paar maanden verkiezingen), over het ocmw, pensioen en sociale zekerheid-systeem (wat ik daar al van heb gezien is toch ook niet zo geweldig), over de maatschappelijke problemen (australie is een land van immigranten en dat zorgt af en toe toch wel voor vuurwerk)…Het is eingelijk wel een vreemd gevoel. Steve en ik hebben het er soms over dat we binnen afzienbare tijd toch weer graag “in het buitenland zouden gaan wonen”…in australie settelen was lang niet zo moeilijk als bijvoorbeeld in china gaan wonen, geen cultuur shock (of toch veel minder) en het is ook makkelijker te wennen aan chicken pies dan aan ckicken feet. Kortom, hoewel ik hier nog niet lang woon was het makkelijk aan alles te wennen en het voelt niet echt als buitenland. Zowel steve als ik, die een half jaar geleden onze buik een beetje vol hadden van in china wonen, missen het nu dus al weer.

feest feest feest

Kerstfeest, trouwfeest, nieuwjaarsfeest…het is me het feestje wel geweest de afgelopen maand.
De eerste keer kerstfeest in Australie was wel spannend. Steve en ik waren een dag voor kerstmis afgezakt naar Newcastle waar Het Grote Kerstfeest zou plaatsvinden, dat wil zeggen de hele familie die samenkomt en die drie dagen lang veel te veel eet en drinkt, veel te weining slaapt en veel te veel cadeautjes opendoet. Dag 1 zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen want dag 1 kwam enkel neer op het verzetten van een stevig aantal glazen wijn en het eten van nootjes met chocolade. De avond was wel grappig want steve en ik besloten voor een ritje te gaan om te kijken naar de huizen die hier wel zeer overdriven versierd zijn, en het was de moeite. Leek wel een beetje op de landingsbaan in zaventem…

Dag 2 was net dat ietsje meer actief: de neefjes en nichtjes van steve waren namelijk al voor dag en dauw gearriveerd, hyperactief natuurlijk, en wilden pakjes opendoen. Gezien het feit dat ze daar nog mee zouden moeten wachten tot de avond was het dus een hele dag lang spelletjes spelen in de tuin, tegelijkertijd ook nog veel te veel eten, en dan meer spelletjes spelen in de tuin. In de avond kregen ze dan eindelijk hun pakjes waardoor wij dan ook eindelijk in de zetel konden in mekaar zakken en, waarom ook niet, nog maar wat meer hapjes eten. Steve en ik hadden hen als cadeautje een namiddag naar de film gegeven en daar zaten we dus de volgende dag natuurlijk wel aan vast, met iedereen naar de film dus waar werd gevochten om de beste plaatsen, het meeste snoep en de grootste beker cola….zeeeeer vermoeiend. Overdag was er ook de jaarlijkse kerstmis cricket op tv… De dag daarna moesten steve en ik weer gaan werken jammer genoeg want ik had anders nog wel graag een paar extra vakantie dagen gehad, maar niks aan te doen. Ik was eigenlijk al wel blij dat ik kerstmis heelhuids had overleefd…ik ben, zoals eerder al vermeld, niet echt een kerstpersoon, maar het was wel grappig te zien hoe mensen aan de andere kant van de wereld (australie is echt wel een beetje de andere kant van de wereld) kerstmis vieren, wat er wordt gedaan en wat er wordt gegeten…niet dat dat allemaal zo verschillend is van belgie hoor. Hier worden veel cadeautjes gegeven, de familie komt samen om te eten…wat date ten betreft: grote hammen, enrome ontbijten, veel salades en dan de verschrikkelijke gestoomde kerstpudding met gedroogd fruit en overgoten met custard. Nu, na jarenlang naar de kookprogramma’s op de BBC te hebben gekeken (ik geef het toe) had ik torenhoge verwachtingen over de kerstcakes maar eingelijk vooral over de custard en jammer genoeg…bwerk. Smaakt een beetje naar karton (met gedroogd fruit) overgoten met oude milkshake…

De week daarna werd het natuurlijk nog veel drukker. Zaterdag de 30ste was ik opmerkelijk vroeg wakker voor mijn doen, 5.30 en ik stond al onder de douche. We moesten pas om 11.40 op het stadhuis zijn zodat we toch nog wel ongeveer 5 uur hadden om te ontbijten en niet nerveus te worden. Dat ontbijten bleek een goed idée en 2 croissants en 3 koffies later was het dan eindelijk tijd om mijn trouwkleed aan te kunnen trekken (ik wilde er eigenlijk al weken fulltime in rondlopen), ringen bijeen te zoeken en ons naar het stadhuis te begeven. Daar aangekomen druppelde ook de familie van steve binnen en voordat ik het goed doorhad stond ik voor een ceremoniemeester beloften aft e leggen. Het viel allemaal goed mee, behalve dan dat de ceremoniepersoon zeer moeilijk te verstaan engels sprak en dat zowel ik als steve constant moesten vragen het nog eens te herhalen, wat de ceremonie iets langer maar ook iets interessanter en grappiger heeft gemaakt. Het was ook wel een beetje zenuwslopend maar niet al te erg omdat het eigenlijk allemaal nogal snel ging. En we waren heel heel erg blij…Al huppelend buiten en richting Belgische café en restaurant hier in Sydney. Ik had namelijk een beetje mijn wil neergelegd over daar eten want ik had hier al geen familie en vrienden van belgie op mijn trouwfeest dus vond ik dat belgisch eten en drinken dat misschien een beetje zou kunnen compenseren. Daarna iedereen in een paar auto’s gepropt en richting Newcastle vertrokken, toch weer 2 uur rijden met 4 12-jarige meisjes op de achterbank….geen commentaar behalve dan dat het zeer zeer zeer luid was. Daar aangekomen zijn steve en ik op hotel gegaan, een beetje in plaats van een huwelijksreis. En daarna terug naar het huis van de ouders van steve waar onze 6 gasten intussen al waren aangekomen en waar we de rest van de avond hebben gegeten (wederom) en gedronken naar aloude huwelijkstraditie. Onze trouwfeest was klein maar zeer fijn en ik ben er nog steeds een beetje niet goed van dat ik nu echt getrouwd ben maar dat is eingelijk een zeer zeer goed gevoel.

Nieuwjaar na een huwelijksfeest vervalt denk ik onvermijdelijk een beetje in het niets (ondanks mijn vele nieuwjaarsvoornemens, natuurlijk) en behalve wederom teveel te drinken, naar het Sydney vuurwerk te kijken op de televisie en tegen 1 doodmoe neer te vallen is er niet veel gebeurd (ik ban een voor mij toch wel memorabel achtertuincricket moment uit mijn geheugen) en we moesten de volgende dag ook gewoon gaan werken dus echt spannend was het niet. Intussen al weer een paar weken volop aan het werken en aangezien op mijn werk de helft van het personeel op vakantie was heb ik een zeer drukke paar weken achter de rug magi k wel zeggen. Maar het is intussen ook iets beter weer (bijna regen op onze trouwfeest…) dus relaxen we door in het weekend vroeg op te staan en naar het strand te trekken of door picknick in de botanische tuinen of door wandelen door Sydney want het is toch wel een grote stad en ik heb er nog niet veel van gezien. De volgende grote dag hier is Australia Day, de 26ste Januari, en blijkbaar is er dan ook vuurwerk en allerlei activiteiten maar het is vooral ook een vrijdag vrijaf, en wel volgende week. Tegen dan zal ik er eens voor zorgen iets uitgebreider te schrijven over de Trotse Australische Vaderlandsche Gevoelens, want die heersen hier toch wel behoorlijk…nuja, met een pintje in de hand voor de bbq dan toch…

Trouwens, voordat ik het vergeet...Foto's zijn te vinden op http://steebu.spaces.live.com/


P.S. Deze week in het nieuws: jongen die door het bos aan het lopen was is gebeten door een zeer giftige slang. Normaal gezien moet je proberen na een beet zo weinig mogelijk rond te lopen maar hij is gebeten in het midden van het bos en moest dus wel om hulp lopen. Na 20 minuten heeft hij een hartaanval gekregen, is uiteindelijk in het ziekenhuis beland en is eergisteren overleden…ik ga nooit ofte nimmer alleen in het bos rondlopen en heb meteen besloten een EHBO cursus te gaan volgen.