Vorige week waren de ouders van Steve in Canberra, om ons te bezoeken en ook wel om een wasmachine, al onze winterkleren en drie extra denkens af te leveren. Steve en ik waren allebei aan het werken overdag maar Annette en Richard hadden besloten te gaan wandelen in de bergen (overal bergen in Canberra, nuja, bergjes). Op donderdagnamiddag stormt Steve binnen op mijn werk, luid roepend “ze hebben net ingebroken in ons appartement”, waarna ik bijna van mijn stoel viel. De ouders van Steve zijn net op het goede moment binnengekomen. Blijkbaar had de inbreker net het raam open gebroken toen de papa van Steve, die eerst dacht dat het een van onze huisgenootjes was op het balkon, de deur openzwierde en toch wel eventjes verschoot. De inbreker idem: hij sprong over de balustrade meer dan 2 meter naar beneden om daar te landen in de moestuin van de buren, om vervolgens zeer speedy de benen te nemen.
Wij waren wel allemaal een beetje lasting, want we wonen in een nieuw complex en blijkbaar denken inbrekers dat we een massa dingen in ons huis hebben, inclusief hopen cash onder onze matras…ze zouden denk ik redelijk teleurgesteld zijn wegens onder meer het feit dat onze tv 6 jaar oud is en dat er amper 23 kuai onder mijn matras zit. Maar goed…de huisbaas gebeld, het management gebeld (we hebben management want-om te gieren- waar we wonen is een zogezegd ‘secure building’ met ondergrondse parking enzo, waar de laatste maand wel al 3 keer is in ingebroken-gelukkig hebben we geen auto), de slotenmaker gebeld, de politie gebeld. De politie kwam langs en wisten ons meteen te zeggen dat er de laatste weken al zoveel inbraken in de buurt waren gemeld en dat ze er genoeg van hadden; ze bestelden meteen de forensische unit, die vingerafdrukken gingen komen nemen. Wij mochten dus nergens aankomen tot die zouden langskomen en de slotenmaker mocht natuurlijk ook nog niet langskomen. De huisbaas gaf ons volledige carte blanche wat betreft het installeren van extra sloten en veiligheidsmaatregels (waakpuppies was mijn eerste idée) en het management beloofde uit te kijken voor extra mogelijke veiligheids installaties. Wij (steve, ik en onze flatmates Lucinda en Amanda) waren intussen volop aan het uitkijken naar de komst van het forensische team…ik weet niet of het in belgie ook het geval is, maar er is hier een tv serie die CSI heet, een politie/crim serie waar het forensische team is samengesteld uit 3 naar het schijnt nogal knappe mannen en een blondharige schone…Telkens ze een onderzoek verrichten schijnen ze in het rond met blauwe lampen en ontdekken allerlei dingen, zoals speeksel onder de zetel en bloed in de koelkast. Er weerklint ook steeds een zeer dreigend/geheimzinnig muziekje…Geen wonder dat onze verbeelding compleet op hol sloeg vanaf het moment dat we de woorden forensisch team hoorden. We waren volop plannen aan het maken een CSI DVD te gaan huren en om die dan af te spelen wanneer de CSI mensen binnenkwamen, maar enige vorm van gezond verstand en ook wel het koude winterweer heeft ons nog net kunnen binnenhouden. Het forensische team arriveerde en bleek te bestaan uit 2 mannen in blauwe overal (in tegenstelling tot een maatpak zoals op televisie) die geen blauwe lichten bijhadden maar wel helemaal hebben uitgelegd wat ze net aanhet doen waren en hoe je vingerafdrukken neemt en voetstapprints neemt, het was dus interessant. Ze waren ook redelijk sympatiek en we hebben hen dan maar meteen het hele verhaal gedaan over CSI en de DVD en ze wisten ons droogjes te melden dat het niet de eerste keer was dat mensen vreemde ideeen hadden..jammer genoeg verder geen sterke verhalen meer gehoord. Ze hebben wel ontdenkt dat de inbreker eerst had geprobeerd langs ons dak binnen te breken (dat was niet zo moeilijk te ontdekken, half de dakbedekking was omhoog getrokken).Intussen al weer een week en 6 extra sloten verder, ik voel me een beetje opgesloten in onze ‘burcht’ maar wel heel erg veilig.
Verder is het hier koud aan het worden. De winter is vorige week officieel begonnen en de temperatuur is dan ook maar meteen van een nog aangename 18 graden overdag gedropt naar een zeer gure 6 graden overdag met stormachtige winden, en nachtvorst. Ik geraak niet uit mijn bed in de ochtend en heb de warmwaterfles ingeschakeld, toen bleek dat klagen over onze beslissing om uit Sydney te vertrekken niet helpt. Ik kijk alvast heel erg uit naar de zomer in Hong Kong en Belgie…nog 7 weken…
Wij waren wel allemaal een beetje lasting, want we wonen in een nieuw complex en blijkbaar denken inbrekers dat we een massa dingen in ons huis hebben, inclusief hopen cash onder onze matras…ze zouden denk ik redelijk teleurgesteld zijn wegens onder meer het feit dat onze tv 6 jaar oud is en dat er amper 23 kuai onder mijn matras zit. Maar goed…de huisbaas gebeld, het management gebeld (we hebben management want-om te gieren- waar we wonen is een zogezegd ‘secure building’ met ondergrondse parking enzo, waar de laatste maand wel al 3 keer is in ingebroken-gelukkig hebben we geen auto), de slotenmaker gebeld, de politie gebeld. De politie kwam langs en wisten ons meteen te zeggen dat er de laatste weken al zoveel inbraken in de buurt waren gemeld en dat ze er genoeg van hadden; ze bestelden meteen de forensische unit, die vingerafdrukken gingen komen nemen. Wij mochten dus nergens aankomen tot die zouden langskomen en de slotenmaker mocht natuurlijk ook nog niet langskomen. De huisbaas gaf ons volledige carte blanche wat betreft het installeren van extra sloten en veiligheidsmaatregels (waakpuppies was mijn eerste idée) en het management beloofde uit te kijken voor extra mogelijke veiligheids installaties. Wij (steve, ik en onze flatmates Lucinda en Amanda) waren intussen volop aan het uitkijken naar de komst van het forensische team…ik weet niet of het in belgie ook het geval is, maar er is hier een tv serie die CSI heet, een politie/crim serie waar het forensische team is samengesteld uit 3 naar het schijnt nogal knappe mannen en een blondharige schone…Telkens ze een onderzoek verrichten schijnen ze in het rond met blauwe lampen en ontdekken allerlei dingen, zoals speeksel onder de zetel en bloed in de koelkast. Er weerklint ook steeds een zeer dreigend/geheimzinnig muziekje…Geen wonder dat onze verbeelding compleet op hol sloeg vanaf het moment dat we de woorden forensisch team hoorden. We waren volop plannen aan het maken een CSI DVD te gaan huren en om die dan af te spelen wanneer de CSI mensen binnenkwamen, maar enige vorm van gezond verstand en ook wel het koude winterweer heeft ons nog net kunnen binnenhouden. Het forensische team arriveerde en bleek te bestaan uit 2 mannen in blauwe overal (in tegenstelling tot een maatpak zoals op televisie) die geen blauwe lichten bijhadden maar wel helemaal hebben uitgelegd wat ze net aanhet doen waren en hoe je vingerafdrukken neemt en voetstapprints neemt, het was dus interessant. Ze waren ook redelijk sympatiek en we hebben hen dan maar meteen het hele verhaal gedaan over CSI en de DVD en ze wisten ons droogjes te melden dat het niet de eerste keer was dat mensen vreemde ideeen hadden..jammer genoeg verder geen sterke verhalen meer gehoord. Ze hebben wel ontdenkt dat de inbreker eerst had geprobeerd langs ons dak binnen te breken (dat was niet zo moeilijk te ontdekken, half de dakbedekking was omhoog getrokken).Intussen al weer een week en 6 extra sloten verder, ik voel me een beetje opgesloten in onze ‘burcht’ maar wel heel erg veilig.
Verder is het hier koud aan het worden. De winter is vorige week officieel begonnen en de temperatuur is dan ook maar meteen van een nog aangename 18 graden overdag gedropt naar een zeer gure 6 graden overdag met stormachtige winden, en nachtvorst. Ik geraak niet uit mijn bed in de ochtend en heb de warmwaterfles ingeschakeld, toen bleek dat klagen over onze beslissing om uit Sydney te vertrekken niet helpt. Ik kijk alvast heel erg uit naar de zomer in Hong Kong en Belgie…nog 7 weken…
No comments:
Post a Comment