De Nieuwjaarsvoornemens

Ik ben al jaren een fanatiek aanhanger van de nieuwjaarvoornemens, al dan niet goede, hoewel ik dat tevoren nooit heb vermeld. Maar voor iedereen die weet hoe graag ik lijstjes maak (in mijn hoofd en op papier) en die lijstjes dan kwijtspeel of negeer en dan nieuwe lijstjes maakt met nieuwe voornemens en plannen komt het nieuws dat ik het wel heb voor nieuwjaarsvoornemens waarschijnlijk niet als een al te grote verrassing. Ik moet ook wel meteen toegeven dat het met die voornemens niet altijd even goed afloopt, maar iedereen weet natuurlijk dat dat gewoon eigen is aan dergelijke voornemens. Een logisch gevolg daarvan is dan ook dat mijn lijst van nieuwjaarsvoornemens er eigenlijk elk jaar hetzelfde uitzien. Ik ben trouwens ook goed in het inbrengen van extra lijstjes in de hoofdlijst. Zo zit er in de nieuwjaarsvoornemens altijd het lijstje “Landen waar ik heel erg graag naartoe zou gaan’, en ook het lijstje ‘Dingen die ik dringend eens moet doen in de stad waar ik woon’, alsook ‘informatie over landen en historische gebeurtenissen die ik al lang eens opnieuw wil bekijken’ en vooral ‘Boeken die ik al jaaaaren wil lezen’ (met daaraan vast ook het lijstje ‘Boeken die andere mensen me hebben aangeraden en die ik nog steeds niet heb gelezen’: suggesties voor nog te lezen boeken zijn natuurlijk nog steeds van iedereen welkom). Dan zijn er natuurlijk de standaard dingen als “mensen die ik dringend een zou moeten mailen’en ‘kaartjes die ik eeuwen geleden heb geschreven en die nog altijd op mijn bureau liggen en die ik dringend eens zou moeten posten’. Vervolgens is er een enorme lijst van dingen a la ‘de gym waar ik nu toch eens gebruik van zou moeten gaan maken’ en ‘de koekjes, cakes en ijsjes die ik het komende jaar niet echt niet meer ga eten’ (hopeloze zaak en ik weet het). Dit jaar komt daar ook nog bij:

-Franse lessen; ik ga eindelijk mijn frans eens beginnen onderhouden (beginnen onderhouden, ik ben duidelijk nog steeds in denial-het is op dit moment dan ook nog 2006)

-Spaanse lessen; want dat wil ik al lang doen.

-Meer chinees oefenen; eens uit China weg gaat mijn chinees altijd door een periode van serieuze dipjes. Ik heb me voorgenomen die dipjes deze keer tot een minimum te beperken door gewoon weer woordjes te beginnen studeren…ermpf…

-Nog een extra iets bijstuderen; over het exacte waar en wanneer zijn natuurlijk nog vele vragen.

-Minder spullen kopen; ik heb me voorgenomen dit jaar eens wat meer te doen dan enkel afval scheiden en gerecycleerd non-bleached toiletpapier te kopen.

-Meer vrienden maken; in een nieuw land mensen leren kennen en vrienden maken is niet altijd evident…het is duidelijk ook makkelijker mensen te leren kennen wanneer je op school zit…actief op zoek dus naar, wat ik noem, ‘meer mensen om eens af en toe mee op café te hangen’. En natuurlijk het zeker niet vergeten van oude vrienden (iets ouder elk jaar he...).

Op mijn lijstje van vorig jaar: niet meer nagelbijten, en dat is intussen gelukt. Binnen een jaar dus uitgebreid verslag hoe het is afgelopen met de franse lessen, de stpaanse lessen, het laten van de koekjes, naar de gym gaan, dipjes vermijden, bijstuderen, minder gaan winkelen, altijd goed gezind zijn, 1000den boeken lezen, brieven en mails schrijven, massa’s boeken lezen en elke dag op reis!

kerstmis 2- eten tegen de kerstblues op

Erm, ja…kerstmis was uiteindelijk helemaal niet zo verschrikkelijk en saai als gevreesd…kerstmis is soms gewoon een beetje een lastige periode die je heel veel mensen en dingen doet missen, ik ben er elke keer weer een beetje door van mijn voeten geveegd. Het is niet leuk niet eventjes naar huis te kunnen gaan en niet eventjes met familie te kunnen rondhangen en niet eventjes op café te kunnen gaan met vrienden, maar er is niks aan te doen…en kerstmis is intussen weer voorbij en dus gaat alles al weer een beetje beter. Het eten van een massa chocolade en koekjes blijkt ook altijd tegen heimwee te werken, vooral als dat gecombineerd wordt met veel koffie en een paar slechte films. Over films gesproken, ik moet dringend eens een paar films vermelden die ik de laatste tijd nog heb gezien. Vooral australische dingen dan want ik vind dat ik toch een beetje moet rondkijken naar australische muziek en films etc. In elk geval, dat volgt later…

Op dus naar nieuwjaar, maar voordat 2007 binnenwandelt moet er hier nog getrouwd worden. Op zaterdag is het zover en alles is nog in volle voorbereiding. Nuja, Steve en ik zijn klaar, tot op de details na. Maar wij zijn in Sydney, ver weg van de drukte die heerst ten huize Hodyl. Drie zussen en de ouders van Steve zijn druk in de weer met het uitproberen van recepten, het bestellen van cakes, het neerhalen van de kerstversiering en het opnieuw decoreren van de woonkamer, het bestellen van vele liters drank en het regelen van wie er met de auto’s van en naar Sydney zal rijden. Steve en ik zijn gewoon aan het werken en zijn vastbesloten ons niet nerveus te laten maken door het vele geregel en de ontelbare telefoontjes vanuit Newcastle. Niet dat we het niet spannend vinden he, maar het kiezen tussen kippebouten en kippevleugels blijft niet zo interessant. Ik heb intussen mijn kleed al zeker 50 keer aangeprobeerd en mag van steve de ringen niet meer uit de doosjes halen…en ik moet me nog 2 dagen concentreren op mijn werk he…..

kerstmis

De kerstperiode is hier duidelijk begonnen…Etalages vol cadeautjes, enorme kerstbomen doorheen de hele stad, mensen met geweien op hun hoofd, overall boekjes met recepten voor kerstmis en ik begin spontaan na te denken over het motiefje dat ik dit jaar met behulp van een aardappel en verfjes op het inpakpapier ga stempelen. Kerstmis in Australie is volgens mij een beetje een ironische zaak. Ten eerste is het zomer en is er dus geen sprake van koude en sneeuw, hoewel op kerstkaartjes wel steeds een hinde in de sneeuw of een grote sneeuwman staat afgebeeld. Idem met kerstliedjes, iedereen bleert hier vrolijk ‘I’m dreaming of a white Christmas”, iets dat ik anders wel eens graag zou zien gebeuren. Er gaat ook zwaar getafeld worden naar het schijnt, met roasts en vele sausjes en gekookte Christmas puddings, terwijl de temperatuur hier een het oplopen is iets ongelooflijks en een vriezer vol waterijsjes denk ik meer op zijn plaats zou zijn. En kindje jezus (die trouwens nu al in zijn kribbe ligt hoewel eigenlijk nog niet geboren) heeft ongetwijfeld last van overmatig zweten…Steve en ik moeten op zondag naar ons eerste kerstfeestje van familie (hoewel ik vrijdag ook al wel een kerstding op het werk heb) en ik vraag me af hoe dat zal zijn.

Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik niet niet echt een kerstpersoon ben. Met onze familie hebben we nooit op kerstmis feest gehad omdat iedereen meestal hard aan het werken was, en kerst en nieuw is dus denk ik onlosmakelijk verbonden met het crème-au-beurren van biscuit, het 1000 keer op en neer draven op de trappen (kelder en/of zolder), urenlang bestellingen klaarmaken en op het einde van de helse feestperiode de feesten en ook wel eens denken aan het feit dat ik nog al mijn examens moet voorbereiden…Maar ondanks al de drukte heb ik nooit zoiets gehad van “ik vind dat we toch echt wel eens een grote kerst moeten doen met veel cadeautjes en kerstbomen”, ik heb het gaan werken met kerst en nieuw eigenlijk altijd heel leuk gevonden. Het was natuurlijk niet zomaar werken, het was werken en tegelijkertijd rondhangen met familie: met meter de hapjes maken en met peter de biscuit kloppen en met mama en de rest van de meisjes versieren en kerstkindjes tellen met nonkel Pieter en met papa om middernacht nog snelsnel de laatste dingen in de computer steken. Ik vermoed dat de mensen die dit jaar met kerst en nieuw weeral 2 weken heel hard moeten werken daar niet echt naar aan het uitkijken zijn, maar liever nog dan relaxerend op het strand zou ik dit jaar in de winkel voor de kerk zijn…

zie ginds komt...

Hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken, gisteren is de Sint bij mij geweest!!

Het is een heel verhaal… Eergisteren kreeg ik opeens telefoon van de zus van Steve die graag op disndag zou langskomen, samen met haar kinderen. Goed idée, dacht ik, want Steve is al twee weken heel australie aan het rondtrekken met zijn delegatie en Sydney begon toch een beetje eenzaam te worden. Een paar uur later opnieuw telefoon, met de mededeling dat de ouders van Steve ook mee zouden komen. Dat vond ik geen probleem maar ik begon me toch wel vragen te stellen over het waarom van deze hele onderneming naar Sydney want ik heb pas gedaan met werken om half zes en zus en ouders wonen in Newcastle en dat is toch weer snel twee uur rijden van Sydney. Bovendien zou donderdag een gewone schooldag zijn voor de kinderen dus ze zouden hoop en al een paar uur in Sydney kunnen rondhangen.
Gisteren arriveerde iedereen dan tegen 6 en werd er uitgebreid gedineerd (spaghetti) en gedronken (limonade). Natuurlijk moest e rook nog worden gepraat over huwelijksuitnodigingen (per email), huwelijksmenu’s (pffff, echt pffff), huwelijkslijst (onbestaande in ons geval en vermits we samenwonen met drie andere mensen leek een microgolf ons niet echt een ideaal idée), spelletjes –die- zouden- moeten- gespeeld- worden- met- de- aanwezige- kinderen (ik heb een wit kleed en ben van plan enkel te eten en drinken) en ook over Sinterklaas. Ik had namelijk een paar weken tevoren aan steve verteld wat sinterklaas net was en wat er op sinterklaas net gebeurde, enfin, het hele verhaal. Ik had er zelf eigenlijk ook nog wat opzoekingswerk aan gehad want ik ken wel het sinterklaasverhaal, maar er zijn eigenlijk wel vele verhalen en legenden. Steve had het hele verhaal aan zijn hele familie verteld en hij had er ook aan toegevoegd dat het voor ons een beetje zoals kertmis is, zodanig dat de ouders een volledig onderzoek hadden ingelegd op het internet, op zoek naar verhalen en getuigenissen over Het Grote Sinterklaasfeest (ik hoop dat ze op beelden van de stoomboot uit Spanje die aankomt in de haven zijn gestoten eerlijk gezegd, dat vond ik toch altijd het meest tot de verbeelding sprekende gedeelte), en ze waren duidelijk tot de conclusie gekomen dat Sinterklaas zeer belangrijk was. Ik probeerde hen tijdens het eten duidelijk te maken dat het vooral heel belangrijk is wanneer je klein bent (of laat ons zeggen jonger dan, erm, 20?) en dat de sint eigelijk niet echt meer cadeautjes brengt wanneer je wat ouder bent, enkel nog chocolade en speculaas. Tegen 9 kroop iedereen terug in de auto richting Newcastle en ik kroop eerst in de zetel en daarna in de douche en daarna in bed, want ik was redelijk moe. Met hoofd op het kussen speurde ik nog eventjes de kamer rond (dat doe ik altijd om er vlak voor het slapen toch zeker van te zijn dat er geen enrome kakkerlakken of spinnen op het tapijt zitten) en merkte dat er een vreemdsoortig ding half uit mijn schoen stak (ja, eerste idée was ‘oh nee, groot rood insect’ en ‘ik ga moeten roepen’) maar het bleek een zakje te zijn, vol chocolade! De sint was dus toch nog geweest…