Kerstfeest, trouwfeest, nieuwjaarsfeest…het is me het feestje wel geweest de afgelopen maand.
De eerste keer kerstfeest in Australie was wel spannend. Steve en ik waren een dag voor kerstmis afgezakt naar Newcastle waar Het Grote Kerstfeest zou plaatsvinden, dat wil zeggen de hele familie die samenkomt en die drie dagen lang veel te veel eet en drinkt, veel te weining slaapt en veel te veel cadeautjes opendoet. Dag 1 zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen want dag 1 kwam enkel neer op het verzetten van een stevig aantal glazen wijn en het eten van nootjes met chocolade. De avond was wel grappig want steve en ik besloten voor een ritje te gaan om te kijken naar de huizen die hier wel zeer overdriven versierd zijn, en het was de moeite. Leek wel een beetje op de landingsbaan in zaventem…
Dag 2 was net dat ietsje meer actief: de neefjes en nichtjes van steve waren namelijk al voor dag en dauw gearriveerd, hyperactief natuurlijk, en wilden pakjes opendoen. Gezien het feit dat ze daar nog mee zouden moeten wachten tot de avond was het dus een hele dag lang spelletjes spelen in de tuin, tegelijkertijd ook nog veel te veel eten, en dan meer spelletjes spelen in de tuin. In de avond kregen ze dan eindelijk hun pakjes waardoor wij dan ook eindelijk in de zetel konden in mekaar zakken en, waarom ook niet, nog maar wat meer hapjes eten. Steve en ik hadden hen als cadeautje een namiddag naar de film gegeven en daar zaten we dus de volgende dag natuurlijk wel aan vast, met iedereen naar de film dus waar werd gevochten om de beste plaatsen, het meeste snoep en de grootste beker cola….zeeeeer vermoeiend. Overdag was er ook de jaarlijkse kerstmis cricket op tv… De dag daarna moesten steve en ik weer gaan werken jammer genoeg want ik had anders nog wel graag een paar extra vakantie dagen gehad, maar niks aan te doen. Ik was eigenlijk al wel blij dat ik kerstmis heelhuids had overleefd…ik ben, zoals eerder al vermeld, niet echt een kerstpersoon, maar het was wel grappig te zien hoe mensen aan de andere kant van de wereld (australie is echt wel een beetje de andere kant van de wereld) kerstmis vieren, wat er wordt gedaan en wat er wordt gegeten…niet dat dat allemaal zo verschillend is van belgie hoor. Hier worden veel cadeautjes gegeven, de familie komt samen om te eten…wat date ten betreft: grote hammen, enrome ontbijten, veel salades en dan de verschrikkelijke gestoomde kerstpudding met gedroogd fruit en overgoten met custard. Nu, na jarenlang naar de kookprogramma’s op de BBC te hebben gekeken (ik geef het toe) had ik torenhoge verwachtingen over de kerstcakes maar eingelijk vooral over de custard en jammer genoeg…bwerk. Smaakt een beetje naar karton (met gedroogd fruit) overgoten met oude milkshake…
De week daarna werd het natuurlijk nog veel drukker. Zaterdag de 30ste was ik opmerkelijk vroeg wakker voor mijn doen, 5.30 en ik stond al onder de douche. We moesten pas om 11.40 op het stadhuis zijn zodat we toch nog wel ongeveer 5 uur hadden om te ontbijten en niet nerveus te worden. Dat ontbijten bleek een goed idée en 2 croissants en 3 koffies later was het dan eindelijk tijd om mijn trouwkleed aan te kunnen trekken (ik wilde er eigenlijk al weken fulltime in rondlopen), ringen bijeen te zoeken en ons naar het stadhuis te begeven. Daar aangekomen druppelde ook de familie van steve binnen en voordat ik het goed doorhad stond ik voor een ceremoniemeester beloften aft e leggen. Het viel allemaal goed mee, behalve dan dat de ceremoniepersoon zeer moeilijk te verstaan engels sprak en dat zowel ik als steve constant moesten vragen het nog eens te herhalen, wat de ceremonie iets langer maar ook iets interessanter en grappiger heeft gemaakt. Het was ook wel een beetje zenuwslopend maar niet al te erg omdat het eigenlijk allemaal nogal snel ging. En we waren heel heel erg blij…Al huppelend buiten en richting Belgische café en restaurant hier in Sydney. Ik had namelijk een beetje mijn wil neergelegd over daar eten want ik had hier al geen familie en vrienden van belgie op mijn trouwfeest dus vond ik dat belgisch eten en drinken dat misschien een beetje zou kunnen compenseren. Daarna iedereen in een paar auto’s gepropt en richting Newcastle vertrokken, toch weer 2 uur rijden met 4 12-jarige meisjes op de achterbank….geen commentaar behalve dan dat het zeer zeer zeer luid was. Daar aangekomen zijn steve en ik op hotel gegaan, een beetje in plaats van een huwelijksreis. En daarna terug naar het huis van de ouders van steve waar onze 6 gasten intussen al waren aangekomen en waar we de rest van de avond hebben gegeten (wederom) en gedronken naar aloude huwelijkstraditie. Onze trouwfeest was klein maar zeer fijn en ik ben er nog steeds een beetje niet goed van dat ik nu echt getrouwd ben maar dat is eingelijk een zeer zeer goed gevoel.
Nieuwjaar na een huwelijksfeest vervalt denk ik onvermijdelijk een beetje in het niets (ondanks mijn vele nieuwjaarsvoornemens, natuurlijk) en behalve wederom teveel te drinken, naar het Sydney vuurwerk te kijken op de televisie en tegen 1 doodmoe neer te vallen is er niet veel gebeurd (ik ban een voor mij toch wel memorabel achtertuincricket moment uit mijn geheugen) en we moesten de volgende dag ook gewoon gaan werken dus echt spannend was het niet. Intussen al weer een paar weken volop aan het werken en aangezien op mijn werk de helft van het personeel op vakantie was heb ik een zeer drukke paar weken achter de rug magi k wel zeggen. Maar het is intussen ook iets beter weer (bijna regen op onze trouwfeest…) dus relaxen we door in het weekend vroeg op te staan en naar het strand te trekken of door picknick in de botanische tuinen of door wandelen door Sydney want het is toch wel een grote stad en ik heb er nog niet veel van gezien. De volgende grote dag hier is Australia Day, de 26ste Januari, en blijkbaar is er dan ook vuurwerk en allerlei activiteiten maar het is vooral ook een vrijdag vrijaf, en wel volgende week. Tegen dan zal ik er eens voor zorgen iets uitgebreider te schrijven over de Trotse Australische Vaderlandsche Gevoelens, want die heersen hier toch wel behoorlijk…nuja, met een pintje in de hand voor de bbq dan toch…
Trouwens, voordat ik het vergeet...Foto's zijn te vinden op http://steebu.spaces.live.com/
P.S. Deze week in het nieuws: jongen die door het bos aan het lopen was is gebeten door een zeer giftige slang. Normaal gezien moet je proberen na een beet zo weinig mogelijk rond te lopen maar hij is gebeten in het midden van het bos en moest dus wel om hulp lopen. Na 20 minuten heeft hij een hartaanval gekregen, is uiteindelijk in het ziekenhuis beland en is eergisteren overleden…ik ga nooit ofte nimmer alleen in het bos rondlopen en heb meteen besloten een EHBO cursus te gaan volgen.
De eerste keer kerstfeest in Australie was wel spannend. Steve en ik waren een dag voor kerstmis afgezakt naar Newcastle waar Het Grote Kerstfeest zou plaatsvinden, dat wil zeggen de hele familie die samenkomt en die drie dagen lang veel te veel eet en drinkt, veel te weining slaapt en veel te veel cadeautjes opendoet. Dag 1 zonder al te veel kleerscheuren doorgekomen want dag 1 kwam enkel neer op het verzetten van een stevig aantal glazen wijn en het eten van nootjes met chocolade. De avond was wel grappig want steve en ik besloten voor een ritje te gaan om te kijken naar de huizen die hier wel zeer overdriven versierd zijn, en het was de moeite. Leek wel een beetje op de landingsbaan in zaventem…
Dag 2 was net dat ietsje meer actief: de neefjes en nichtjes van steve waren namelijk al voor dag en dauw gearriveerd, hyperactief natuurlijk, en wilden pakjes opendoen. Gezien het feit dat ze daar nog mee zouden moeten wachten tot de avond was het dus een hele dag lang spelletjes spelen in de tuin, tegelijkertijd ook nog veel te veel eten, en dan meer spelletjes spelen in de tuin. In de avond kregen ze dan eindelijk hun pakjes waardoor wij dan ook eindelijk in de zetel konden in mekaar zakken en, waarom ook niet, nog maar wat meer hapjes eten. Steve en ik hadden hen als cadeautje een namiddag naar de film gegeven en daar zaten we dus de volgende dag natuurlijk wel aan vast, met iedereen naar de film dus waar werd gevochten om de beste plaatsen, het meeste snoep en de grootste beker cola….zeeeeer vermoeiend. Overdag was er ook de jaarlijkse kerstmis cricket op tv… De dag daarna moesten steve en ik weer gaan werken jammer genoeg want ik had anders nog wel graag een paar extra vakantie dagen gehad, maar niks aan te doen. Ik was eigenlijk al wel blij dat ik kerstmis heelhuids had overleefd…ik ben, zoals eerder al vermeld, niet echt een kerstpersoon, maar het was wel grappig te zien hoe mensen aan de andere kant van de wereld (australie is echt wel een beetje de andere kant van de wereld) kerstmis vieren, wat er wordt gedaan en wat er wordt gegeten…niet dat dat allemaal zo verschillend is van belgie hoor. Hier worden veel cadeautjes gegeven, de familie komt samen om te eten…wat date ten betreft: grote hammen, enrome ontbijten, veel salades en dan de verschrikkelijke gestoomde kerstpudding met gedroogd fruit en overgoten met custard. Nu, na jarenlang naar de kookprogramma’s op de BBC te hebben gekeken (ik geef het toe) had ik torenhoge verwachtingen over de kerstcakes maar eingelijk vooral over de custard en jammer genoeg…bwerk. Smaakt een beetje naar karton (met gedroogd fruit) overgoten met oude milkshake…
De week daarna werd het natuurlijk nog veel drukker. Zaterdag de 30ste was ik opmerkelijk vroeg wakker voor mijn doen, 5.30 en ik stond al onder de douche. We moesten pas om 11.40 op het stadhuis zijn zodat we toch nog wel ongeveer 5 uur hadden om te ontbijten en niet nerveus te worden. Dat ontbijten bleek een goed idée en 2 croissants en 3 koffies later was het dan eindelijk tijd om mijn trouwkleed aan te kunnen trekken (ik wilde er eigenlijk al weken fulltime in rondlopen), ringen bijeen te zoeken en ons naar het stadhuis te begeven. Daar aangekomen druppelde ook de familie van steve binnen en voordat ik het goed doorhad stond ik voor een ceremoniemeester beloften aft e leggen. Het viel allemaal goed mee, behalve dan dat de ceremoniepersoon zeer moeilijk te verstaan engels sprak en dat zowel ik als steve constant moesten vragen het nog eens te herhalen, wat de ceremonie iets langer maar ook iets interessanter en grappiger heeft gemaakt. Het was ook wel een beetje zenuwslopend maar niet al te erg omdat het eigenlijk allemaal nogal snel ging. En we waren heel heel erg blij…Al huppelend buiten en richting Belgische café en restaurant hier in Sydney. Ik had namelijk een beetje mijn wil neergelegd over daar eten want ik had hier al geen familie en vrienden van belgie op mijn trouwfeest dus vond ik dat belgisch eten en drinken dat misschien een beetje zou kunnen compenseren. Daarna iedereen in een paar auto’s gepropt en richting Newcastle vertrokken, toch weer 2 uur rijden met 4 12-jarige meisjes op de achterbank….geen commentaar behalve dan dat het zeer zeer zeer luid was. Daar aangekomen zijn steve en ik op hotel gegaan, een beetje in plaats van een huwelijksreis. En daarna terug naar het huis van de ouders van steve waar onze 6 gasten intussen al waren aangekomen en waar we de rest van de avond hebben gegeten (wederom) en gedronken naar aloude huwelijkstraditie. Onze trouwfeest was klein maar zeer fijn en ik ben er nog steeds een beetje niet goed van dat ik nu echt getrouwd ben maar dat is eingelijk een zeer zeer goed gevoel.
Nieuwjaar na een huwelijksfeest vervalt denk ik onvermijdelijk een beetje in het niets (ondanks mijn vele nieuwjaarsvoornemens, natuurlijk) en behalve wederom teveel te drinken, naar het Sydney vuurwerk te kijken op de televisie en tegen 1 doodmoe neer te vallen is er niet veel gebeurd (ik ban een voor mij toch wel memorabel achtertuincricket moment uit mijn geheugen) en we moesten de volgende dag ook gewoon gaan werken dus echt spannend was het niet. Intussen al weer een paar weken volop aan het werken en aangezien op mijn werk de helft van het personeel op vakantie was heb ik een zeer drukke paar weken achter de rug magi k wel zeggen. Maar het is intussen ook iets beter weer (bijna regen op onze trouwfeest…) dus relaxen we door in het weekend vroeg op te staan en naar het strand te trekken of door picknick in de botanische tuinen of door wandelen door Sydney want het is toch wel een grote stad en ik heb er nog niet veel van gezien. De volgende grote dag hier is Australia Day, de 26ste Januari, en blijkbaar is er dan ook vuurwerk en allerlei activiteiten maar het is vooral ook een vrijdag vrijaf, en wel volgende week. Tegen dan zal ik er eens voor zorgen iets uitgebreider te schrijven over de Trotse Australische Vaderlandsche Gevoelens, want die heersen hier toch wel behoorlijk…nuja, met een pintje in de hand voor de bbq dan toch…
Trouwens, voordat ik het vergeet...Foto's zijn te vinden op http://steebu.spaces.live.com/
P.S. Deze week in het nieuws: jongen die door het bos aan het lopen was is gebeten door een zeer giftige slang. Normaal gezien moet je proberen na een beet zo weinig mogelijk rond te lopen maar hij is gebeten in het midden van het bos en moest dus wel om hulp lopen. Na 20 minuten heeft hij een hartaanval gekregen, is uiteindelijk in het ziekenhuis beland en is eergisteren overleden…ik ga nooit ofte nimmer alleen in het bos rondlopen en heb meteen besloten een EHBO cursus te gaan volgen.
No comments:
Post a Comment