Duizenden dansende Kylies, rijen mannen-als-meisjes op fietsjes, schoenen met hakken zo hoog als mijn knien, ontelbare aantallen discoballen, wagens die bellen blazen, en dit alles gemengd met zeer zeer luide discomuziek. Een uit de hand gelopen laat nieuwjaarsfeestje afgelopen weekend? Neen dus, maar wel de Gay and Lesbian Mardi Gras parade, die hier vorig weekend plaatsvond op een boogscheut van waar wij wonen, op Oxford Street. De parade is een beetje zoals de love parade in Berlijn en is ergens in de jaren 70 begonnen, toen niet echt als gay parade. Het eerste jaar was trouwens niet echt een parade maar eerder een riot met de politie, waarna de namen van diegenen die iets met de optocht te zien hadden in de krant werder vermeld en op die manier ge-out zijn geweest. Het is wel iets anders dan een babbel met de familie. Vele mensen ontslagen ook op dat moment want homoseksualiteit was tot ’82 een criminele activiteit in de staat New South Wales.

De mardi gras duurt ongeveer een maand en er is vanalles te doen: de grootse parade natuurlijk, cabaret, info avonden, discussieforum, sport…voor iedereen echt wel iets dus. Het is zeker ook een familiale aangelegenheid, ouders gaan met kinderen naar de parade en iedereen loopt rond in het park met roze lange sokken aan en beschilderde gezichten. Er is dus zeker een grote openheid ten opzichte van de zeer grote homobevolking van Sydney, maar jammer genoeg wel enkel in Sydney (en de andere grote steden van Australie). Je moet nog maar naar Newcastle trekken op amper 3 uur van Sydney en je merkt toch al dat sommige mensen daar niet zo open zijn, en soms toch volgens mij behoorlijk racistische en homofoob (niet enkel in australie natuurlijk, maar in het buitenland wonen zorgt er toch steeds weer voor dat dergelijke dingen je meer opvallen). Maar goed, de parade was ongelooflijk, met veel te veel luide muziek en veel te veel glitterpakjes…