zomeruren

Er zijn zo van die dagen dat het zo warm is dat de straten in de namiddag dampen, dat de E40 smelt en dat het ‘s avond heel hard onweert. Dat je zelfs in je minst warme outfit nog de delhaize moet binnenduiken omdat het zo warm is. Dat je de deuren van de auto eerst een half uur moet laten openstaan omdat je anders niet kan ademen, en het stuur vasthouden lukt niet, omdat het zo warm is. En dat je 10 minuten moet wandelen om thuis te geraken en dat je daarna je jeans bijna kan uitwringen (echt gebeurd, in Hong Kong) omdat het zo warm is. Gisteren was zo’n dag in Sydney…

Wij staan hier gewoonlijk op om 7, zo dus ook gisteren, en ik moest meteen een koude douche nemen…het was al meer dan 30 graden en dat ben ik duidelijk echt niet gewoon. Jammer ook dat je niet in short en tshirt kan gaan werken want daar had ik anders wel zin in, maar het was dus puffend doorheen de stad. Om van ons huis naar mijn werk te geraken moet je door Hyde park en in het midden van dat park staat een grote fontein, ik heb toch een paar seconden serieus getwijfeld. Tijdens mijn lunchpauze dan toch eventjes buiten gaan voelen hoe warm het was (airco op werk) en woooooo….het bleek in de namiddag 38 graden te zijn, het is duidelijk tijd om mij drie extra badpakken aan te schaffen en eens serieus na te kijken wat de meest directe busroute is naar het strand. Jammer genoeg betekent heel warm weer, niet veel regen en sterke wind ook dat er een grote kans is op bosbranden. Voeg daar nog aan toe dat gombomen heel graag branden (sommige bomen zijn echt gemaakt om te branden en er zijn zelfs soorten die enkel overleven door hun zaden uit te werpen tijdens een brand), het geeft een serieze brand. Gisteren dus de eerste grote bosbrand van het jaar, in een regio die de Blue Mountains heet, niet ver van Sydney. De brand was al een tiental dagen aan de gang zonder dat hij echt onder controle te krijgen was, en gisteren met al die hitte werd het natuurlijk nog erger. Je kan de rook in de lucht echt bijna proeven, hoewel ik moet toegeven dat ik eerst dacht dat iedereen in Sydney gewoon had besloten een bbq te houden. Er geldt bij dit weer echter een volledig vuurverbod (er is jammer genoeg ook een waterverbod, niet handig bij het uitbreken van bosbranden) dus we laten de bbq nog eventjes staan waar hij staat. In onze achtertuin dus. Een bbq hebben in australie is een beetje als een KW hebben in Belgie…Vandaag was het echter allemaal wat beter en het vuur is nog niet onder controle, maar blijkbaar wel bijna…Vandaag zijn trouwens ook de Ashes begonnen, de test cricket series tussen Australie en Engeland. Het ding is begonnen in 1882 en er wordt gevochten om een urn die de as (vandaar ashes) bevat van iets (mja, wat exact schijnt niemand te weten) dat is verbrand tijdens de eerste match, toen trouwens gewonnen door Australia. Er worden 5 wedstrijden gehouden op vijf verschillende plaatsen in australie, en alles is complete uitverkocht en iedereen kijkt tv (hoewel niet het hele ding, want 1 wedstrijd duurt toch al weer snel een halve dag). Over cricket en de cricket regels zal ik eens een apart verslagje moeten schrijven, want ik begrijp er tot nu toe niks van, behalve dan dat je de bal moet raken en dat je 4 punten scoort als je de bal tegen het hek mept. Verslagen in de krant a la “England snared a third Australian wicket, dismissing Australian number four Damien Martyn late in the second session on day one of the first Ashes Test at the Gabba in Brisabne today. Martyn fell to the bowling off spinner Ashley Giles, an attempted cut going to Paul Collingwood fielding at slip.”, daar snap ik dus echt niks van, maar ik probeer me in te leven in dit voor australie zeer belangrijke sportevenement.

Verder ben ik maar vooral steve heel druk aan het werk. Steve heeft de afgelopen twee weekends moeten werken omdat hij op schok is met een delegatie dokters en medisch afgevaardigden van het Beijing olympisch committee, die hij dus doorheen Sydney loodst, waarmee hij ziekenhuizen gaat bekijken en waarmee hij naar lezingen gaat. Het is hard werk maar er zijn ook een heel aantal leuke aspecten, namelijk betaalde diners, vriendelijke mensen en een heel aantal interessante lezingen om naartoe te gaan. Ik mag mee naar de diners maar jammer genoeg niet naar de lezingen. Vanavond krijgen we een groepje van de delegatie over de vloer in ons huis, want ze willen zien hoe de doorsnee australier leeft en woont. Onze flatmates vinden dit redelijk hilarisch en kunnen niet geloven dat er een deel van het olympisch committee in onze woonkamer gaat zitten. Daarna gaan we gezamelijk naar het Sydney Opera House wandelen en daarna gaan we gezamelijk op café. Met het olympisch committee. En dat rijmt nog ook…

verhuisd

We zijn intussen verhuisd naar ons nieuwe adres, eindelijk kunnen we dus echt al onze koffers en tassen uitpakken. We hebben een kamer is een huis gevonden, want we kennen eigenlijk niet veel mensen in Sydney, en het leek ons wel een leuke manier wat meer mensen te leren kennen en misschien zelfs een paar vrienden te maken. We wonen nu dus samen met Damian en Lenny, een australier en zijn noorse vriendin, en Rio, een japanner die verpleegkunde studeert. Iedereen werkt of studeert of werkt en studeert en is dus op andere tijdstippen thuis of niet thuis, zodat we nog geen problemen hebben gehad met de badkamer. Ik begin te werken om 8.30 en steve vertrekt samen met mij om te metro op te springen, de rest van ons huis is gewoonlijk niet zo vroeg wakker. En lenny werkt in de locale pub en is dus vaak laat thuis. Ons nieuwe huis is wel schattig, met een zalige woonkamer met oude zandsteen muren ,en luxe in australie, waar niets echt oud is maar ons huis dus wel,en het blijft zo naar het schijnt ook lekker koel in de zomer. We zijn nu nog op zoek naar kasten en bureaus en zo van die dingen die nodig zijn om ergens te wonen en alles sluit hier om 6 dus we moeten gaan winkelen in het weekend. De locatie van ons huis is eigenlijk wel waar we het meest fier op zijn. Op 8 minuten (vanochtend getimed) van mijn werk dat in het midden van het centrum is, en vlak naast een enorm park. Het is hier intussen ook lekker warm en elke ochtend doorheen het park lopen met bloemetjes in bloei is zeer goed voor mijn humeur. We zitten ook vlak bij een straatje vol kleine restaurantjes en koffie places die open zijn om 6 ‘s ochtends. Ik weet mijn weg nog helemaal niet maar dat zal wel komen.
Verder is onze mini-trouwfeest intussen verlaat tot 30 december, kwestie van de party gaande te houden tot in het nieuwe jaar. De kerstversiering hangt hier overal op en uitstalramen bleren ‘stille nacht’ en ik vind het allemaal nogal vreemd bij 30 graden. Ik ga binnen een paar weken winkelen met steve zijn zussen voor een kleed, niet noodzakelijk lang en wit. En ik heb net vernomen dat we in januarie naar mijn eerste live cricket match gaan kijken…
Intussen is fulltime werken nog steeds vemoeiend. Niet in de zin dat ik de hele dag bergen te doen heb, integendeel zelf, het is eigenlijk redelijk rustig. Ik zou eigenlijk graag veel drukker bezig zijn en veel meer werk te doen hebben. Ik ben me ook nog steeds aan het afvragen of kantoorwerk al dan niet iets voor mij is, want soms lijkt het wel een beetje nutteloos. Of misschien ben ik gewoon nog aan het wennen aan het werkende leven…

De auto is altijd een beetje reizen - deel 2- in Melbourne

Eens aangekomen in Melbourne was het een en al relaxen...Steve en ik bleven logeren op het appartement van Leanne en vriend Peter en de rest van de familie (steve heeft behalve Leanne nog 2 oudere zussen. Nicki heeft 3 kinderen: Isiah, Ethan en Indy. Gillian is getrouwd met peter en heeft 2 kinderen: Georgie en bella. Verder is er ook nog de oudste van de familie, broer Robert) bleef een paar dagen op een van die serviced appartments, iets sjiek:) Niet dat wij te klagen hadden want het appartement van Leanne is in het midden van de stad op de hoofdstraat, op de bovenste verdieping van een heel leuk gebouw en heeft bovendien ook nog een enorm balkon met uitzicht over de hele stad. We zijn dus een paar dagen de stad gaan verkennen, gaan wandelen in parken en langs rivieren, doorheen china town (weer eens die omgekeerde cultuurshock). Het grote feest was op zaterdag en het was goed. Steve en ik hebben ons voornamelijk bezig gehouden met het vertellen van china verhalen, het bewaken van de enorme kom sangria en het eten van ettelijke prawns/shrimps on the barbie. Het was een goed feest en Leanne had zalig lekker eten gemaakt (steve en ik hebben op dit moment nog steeds een fixatie op westers eten en kunnen echt uuuren over eten doorbomen) en wij, een vriend uit VK en Peter vonden het natuurlijk ook nodig eventjes het Melbournse nachtleven in te duiken en kwamen zo terecht in de Cookies bar, met 1000den bieren en nog veel meer wijnen, en we zijn daar wel eventjes blijven hangen…

Na 5 dagen Melbourne was er natuurlijk ook nog de terugtocht, hardcore de 1000 km terug naar huis want ik had een paar dagen daarna een interview en Steve moest de week daarop beginnen werken, dus we hadden geen tijd meer om nog veel rond te hangen. Maar wie mij een beetje kent weet dat ik niet liever doe dan in een rijdende auto zitten uit het raam staren, en hoewel steve zijn papa zo vriendelijk (en out of zijn mind) was geweest om mij bij op de autoverzekering te zetten heb ik toch maar mijn handen van het stuur gehouden. We hebben toch wel een aantal uren over de terugtocht gedaan en het was relaxerend het australische landschap voorbij te zien gaan, het ziet er toch weer wat anders uit dan wat ik tevoren gezien heb. Ze hebben hier vooral gumtrees en die hebben op een andere manier blaadjes dan de bomen bij ons thuis (ik had beter moeten opletten in die lessen biologie van vroeger). Het is ook redelijk droog op sommige plekken (australie zit middenin een grote droogte) en er zijn echt overall schapen te zien. Ik had natuurlijk gehoopt op heelder horden (hm, maatwoord?) kangoeroes maar ik heb er uiteindelijk slechts 1 levend exemplaar gezien, en ongeveer 70 dode beesten langs de kant van de weg. Ik had natuurlijk ook weer wilde plannen om veel foto’s te nemen die ik dan aan iedereen zou kunnen laten zien, maar ik en mijn plannen…het is er uiteindelijk slechts eentje geworden, maar wel van een hele mooie boom. Een weer in Newcastle aangekomen ws het een en al voorbereiden van verhuis en werk en we moesten in het weekend ook nog naar een trouwfeest waar ik slechts twee dingen over ga zeggen: het was bar koud en het heeft de hele dag geregend; en er was steak met caramelsaus.

werk en ander groot nieuws

Met zeer grote tevredenheid kan ik melden dat mijn jobinterview van een week geleden in Sydney zeer goed is meegevallen en dat ik nu al een paar dagen aan het werken ben als fulltime administratief onthaalster van een bende internationale studenten op een prive college hier. Het valt wel mee tot nu toe, wennen aan een 1000 tal databases, veel papierwerk maar ook heel schattige studenten, leuke collega’s en elke dag chinees! Het grappige is dat Steve net hetzelfde werk heeft maar op een ander college, en dat we dus elke dag kunnen vergelijken wat de studenten nu weer hebben uitgehaald. Steve is anderhalve week geleden beginnen werken en ik net een paar dagen, en we zijn na ons tripje naar Melbourne dan ook halsoverkop naar Sydney moeten verhuizen, waar we nog steeds aan het zoeken zijn naar een appartement/kamer is huis (het is laagseizoen voor verhuur in Sydney) en dus intussen in het huis van de broer van Steve wonen, die er toevallig net een paar weken niet is. Het is natuurlijk ook nog een beetje wennen aan Sydney. Ik werk vlak in het centrum dus daar weet ik intussen de weg wel, maar Sydney is redelijk groot en er wonen toch wel 4 miljoen mensen dus ik heb meestal een stratenmap in mijn tas zitten. Vorig weekend ben ik tot mijn grote schaamte verloren gelopen in een enorm shoppingcentrum, dat is zelfs in Hong Kong nooit gebeurd…

En dan is er natuurlijk ook nog ander groot nieuws. Ik vermoed dat mijn familie het intussen al wel van mijn mama of roddeltante broertje Benjamin gehoord heeft, maar dus nu voor iedereen: Steve en ik gaan trouwen. Waarschijnlijk begin December al (als we alles tegen dan rond krijgen). We zijn niet echt van plan er iets groot van te maken, gewoon iets hier aan het strand of in de tuin en dan daarna iets gaan eten. Ik ga ook zelf de trouwcake maken denk ikJ We zijn wel van plan volgende zomer naar Belgie te gaan, kwestie van 2 feestjes te hebben natuurlijk. Ook niks enorm, maar waarschijnlijk wel een grote barbeque ergens in een grote tuin met extra drinks en, wie weet, entertainment. Nog helemaal geen vaste data natuurlijk, het is ook nog maar November, maar waarschijnlijk wel ergens in Augustus. Ik zal proberen iets meer te laten weten qua exacte data, en dat natuurlijk liefst voor eind juli 2007. In elk geval, yeey yeey yeey en zweven op wolkjes...

De auto is altijd een beetje reizen...

Zoals tevoren al gemeld zijn steve, zijn ouders en ik ergens half October naar Melbourne vertrokken, en wel met de auto. Steve zijn jongste zus Leanne werd namelijk 30 en dat werd natuurlijk gevierd. Wij waren eerst van plan gewoon met het vliegtuig te gaan ( niet te duur, anderhalf uur en zelfs een snack heb ik van horen zeggen) maar de ouders van Steve kwamen met het idee af om met de auto zodat ik wat meer van hun enorme land zou zien. We zouden onderweg ook een aantal keren stoppen en zelfs een nachtje kamperen en er werd mij bovendien beloofd dat we langs het grote schaap zouden passeren, dus ik vond dat op reis met de auto een opperbest idee. Er moest natuurlijk ook vanalles meegenomen worden in de koffer: veel eten en koekjes voor onderweg, uitplooibare stoelen, een tiental flessen wijn voor de party, tassen vol kleren, een hoop gezelschapsspelletjes en natuurlijk ook 4 slaapzakken, een dekbed en ongeveer 8 kussens. Het herinnerde me een beetje aan op reis vertrekken naar zuid frankrijk of italie toen ik kein was; alles in de auto proppen en veel te vroeg vertrekken met thermossen koffie voor papa, en natuurlijk na 40 minuten al beginnen zagen a la "zijn we er al papa?". Hoe zalig het moet zijn eeuwig 8 te zijn...

Maar goed. Newcastle tot Melbourne is toch al snel weer over de 1000 km en er is niet echt een rechtstreekse snelweg dus besloten we eerst te stoppen in Goulburn, bij het grote schaap. Nu, voor diegenen die Bill Bryson gelezen hebben is dit niet echt nieuw, maar niettemin nog steeds redelijk hilarisch denk ik toch wel. Australie staat vol grote dingen (en ik heb het niet over grote bergen, rotsen of bomen maar wel over grote man-made plastiek of betonnen dingen) , die intussen zijn uitgegroeid tot echte toeristische trekpleisters. Meestal heeft het grote ding tenminste wel iets te zien met de 'state' of de regio, zoals bijvoorbeeld de grote appelsien in Victoria of de grote banaan in het noorden van australie. Het grote schaap staat in het midden van de wol regio van australie en het is een beetje bevreemdend wegens toch wel redelijk groot maar tegelijkertijd ook heel erg schattig, vreemd genoeg. Je kan helemaal tot de derde verdieping van het schaap klimmen en uit zijn ogen staren, en op het gelijkvloers is een winkel geinstalleerd waar je wollen sokken kan kopen, en ook wel de enige echte ugg boots, australische zeer warme met wol gevulde pantoffels). Het allergrappigste was dat de mevrouw die in het winkeltje werkt en uiterst vriendelijk was (zoals alle australiers die ik tot nu toe ben tegengekomen), die ons vertelde dat het grote schaap niet meer zo populair was als tevoren en dat ze dus op het lumineuze idee waren gekomen het schaap ongeveer een halve kilometer te verhuizen en het vlak naast de McDonalds in de buurt neer te planten. We kwamen tot twee conclusies, zijnde dat het ten eerste eigenlijk wel treurig is dat mensen niet meer geinteresseerd zijn in een enorm schaap en ook dat we er eigenlijk wel heel graag zouden zijn wanneer dat schaap in het midden van de nacht door de straten zal gereden worden.

Heel heel heel erg warm...

Net terug van een weekend aan het strand. Hoewel Newcastle vlak aan het strand ligt besloten Steve en Chris, de beste vriend van Steve, dat een weekend in Shoal bay hier ongeveer een uur vandaan misschien geen slecht idee zou zijn. Ik dus in ijltempo nog op zoek gegaan naar een bikini en op zaterdagochtend vertrokken we dan ook gepakt en gezakt met tenten, frigoboxen (die hier eski’s heten, door mij onopzettelijk omgedoopt naar eskimo’s), ettelijke zakken dorito’s en crackers met brie, die behoorlijk gelopen heeft. De lente is hier net begonnen, en normaal gezien schommelt de temperatuur ergens rond de 24 graden. Dit weekend echter was 30 graden beloofd maar het is er uiteindelijk 34 geworden en het was ongelooflijk warm. Het zeewater was volgens Steve ‘toch wel nog een beetje koud, amper 18 graden’, warmer dus dan de noordzee ooit geraakt, en de auto stond nog niet goed stil of ik lag al in het kristalheldere water te plonsen. Ik had voor alle zekerheid ook een driedubbele laag factor 30 gesmeerd (een harbinse winter zorgt ervoor dat je benen de kleur hebben van plattekaas gemengd met yoghurt en mayonaise), maar toch nog verbrand! ’s Avonds onze tent ongeveer opgezet gekregen op de camping zich op 60 meter van het strand bevindt, en de halve nacht zitten tetteren voor de tent bij kaarslicht en met het rustgevende geklots van de zee op de achtergrond (en het was dus geen cassetje met relaxmuziek he).

Niettegenstaande ik maar 5 uur had geslapen ben ik de volgende dag hyperactief opgestaan, gelukkig, want One Mile beach stond op het programma, en waar Shoal Bay een bay is (ahum) en het water dus heel erg kalm is, is One Mile beach wel vlak aan de kust en lijkt het dus verdacht veel op die Australische stranden die je wel eens op TV ziet. Wij drieën dus de zee in, en ik was nog geen meter ver of de golven sloegen me om de oren en ik was er ook eventjes echt van overtuigd dat ik mijn nieuwe bikini al kwijt was. Ik heb al mijn langvergeten zwemkunsten moeten bovenhalen, kwestie van niet te verdrinken, en na 10 minuten stond ik nat in het zweet, hoewel ik me wel in het water bevond, en was compleet uitgeput. Heb me voorgenomen wat vaker te gaan zwemmen. De namiddag hebben we het was rustiger aangedaan en zijn nog een beetje gaan rondhangen op een iets kalmer strand, waar ik tot aan mijn knieën in het water stond en op nog geen 5 meter van mij drie dolfijnen voorbijzwommen. Dolfijnen!! 5 meter!!!Op de weg terug naar huis stonden de bomen in brand, de eerste bosbranden van het jaar, veel te vroeg in de lente en heel akelig om zien. Zes mensen in de buurt zijn hun huis kwijt en het verschrikkelijke is dat de meeste van die branden zijn aangestoken door minderjarigen die blijkbaar niks anders te doen hebben. En volgens de locale Frank Debosere gaat het een lange, hete zomer worden…

Sydney

Gisteren voor de eerste keer naar Sydney. Hoewel we bij onze aankomst in Australië al eventjes door de stad waren gereden was gisteren dus de eerste keer dat we echt tijd hadden om eventjes wat rond te kijken. Eigenlijk moesten we sowiezo in Sydney zijn omdat Steve een interview had bij een job agency, maar we besloten om er maar meteen een hele dag van te maken. Sydney is ongeveer 3 uur per trein van Newcastle, dus vroeg opgestaan en meteen weer in slaap gevallen op de trein. In Sydney vooral veel rondgelopen, zoals altijd wanneer je een stad bezoekt voor de eerste keer, en natuurlijk gaan kijken naar the Opera House en de Harbour Bridge, allebei toch wel redelijk impressionant. The opera house is trouwens betegeld, wat me dan toch weer een beetje aan China deed denken. Sydney is een heel erg moderne stad met redelijk veel hoogbouw, en het centrum van de stad is ook heel compact, alles staat dicht bij mekaar. De stad ligt ook vlak aan het water en heeft eigenlijk wel een beetje weg van Hong Kong. Ik heb natuurlijk nog niet veel gezien maar had wel een goed gevoel over de stad, altijd een goed teken. Wat de jobs betreft was het iets minder. Wel jobs, vooral dan in reisagentschappen, maar slecht betaald. Steve heeft vroeger al een jaar in Sydney gewerkt in een dergelijke job en vond dat maar niks, maar hij heeft binnen een week een interview met het reisagentschap zelf en zal dan wel zien. Bij mij loopt het voorlopig nog niet echt vlot met werk vinden maar niks aan te doen, blijven cv’s versturen en blijven proberen…

Bluebottle Kiss

I never thought I would be teaching again after leaving China, but not even a week in Australia and I’ve already been to school over here. Steve’s friend Chris, a Belgian beer-loving middleschool teacher, thought it would be great for the students of year one to get to know more about the world, so I introduced them to Belgium today. Talked a little bit about the Belgian flag, neighbouring countries and the euro’s, after which the students themsemves got to ask questions, and they were adorable. “What clothes and shoes to you wear there” and “what do you eat on your fries” were pretty good questions I think for 7 year olds, and for a moment I was tempted to tell them we don’t wear shoes at all, but then again...When I told them we eat a lot of chocolate they all went “ooooooooooooooooooh”. They all got to paint the Belgian flag and in the afternoon Chris passed by with a thank you card from all the students…cute cute cute. At night we went to see a concert of a band called Bluebottle kiss, which was ok but extremely loud and since the sound system wasn’t all that I heard the strangest lyrics ever, like ‘I’ll won’t cut my hair untill you fall’ and some other, far more indecent stuff as well, but it was fun. We finished off our evening of too many beers and shots-without-hands with a true turkish pitta (yeah) and a long walk in the rain, though at the time I actually didn’t realize it was raining. First night out in australia…

A perfect day for kangaroos

I’ve arrived in Australia just 5 days ago and guess how long it took me to see koala’s and kangaroos…yup, just about 24 hours! Coming from China, Australia is full of green, it’s spacious, there are no people on the streets after 10 (on Sundays at least), the fridge is full of things I want to eat (like stuff that’s not dried squid or cows stomach) and the air doesn’t smell like cars at all times. Everyone is friendly and I’m pretty happy…

After spending some quality time in Hong Kong with Kristof, Steve and I left to Sydney,where Steve’s family picked us up, after which we drove to Newcastle where they all live. I met the rest of Steve’s family (he has 3 sisters and a brother) and everyone is extremely nice. Newcastle is really cute: it’s like a small city right next to the sea so there’s lots of nice beaches, houses come multi-coloured and at times it feels a bit like being on the way to southern Spain. The weather was great the first two days, up to 25 at the beginning of spring (yeeey, I finally made it to the part of the world where seasons fall on wrong times in the year), but it’s a bit cooler right now and it’s been raining about non-stop the last 3 days, in accordance with the weather back home, no doubt just to make me feel at home over here. No spiders so far, but I had a quick look through one of the many Australian animals-books they have over here, and seemingly about every spider is black or black with some extra colour, big, hairy and very dangerous. Skipped all other animals as I don’t think I can handle it completely yet. The first couple of days were amazing and actually very funny, like most first days when you just arrive in a new country. Days seem to pass by very fast, there’s lots to see and do and you never have a clue where exactly you are in the city. Steve had lots of catching up to do with family and friends as he hadn’t been home in two years, and I had lots of catching up to do with australian vocabulary (on which later on more for sure), comedy shows on tv, eating pies and the local pubs (and beers). We’ve been to the beach a couple of times too and I’ve already seen millions of bluebottles, like small jellyfish but very blue and very stingy) washed up on shore Since we’re planning to stay in australia for a while we also had to take care of some more serious things like looking into more appropriate visa’s and searching for jobs. We’ll see how that will work out. For the next couple of months lots of exciting stuff is being planned: camping next to koala’s in the wild, a long drive down to Melbourne along the coast to go celebrate Steve’s sister Leanne’s 30th birthday, Sydney, finding jobs hopefully and no doubt much more exciting things!